اول: مردم در هر گوشه این دنیا،‌ براساس جغرافیا و فرهنگ،‌ نه تنها غذاهایشان رنگ، طعم و عطر متفاوتی دارد، بلکه آداب و رسوم متفاوتی در پذیرایی و خوردن غذا دارند. در کشورهایی که تاریخ و فرهنگ باستانی دارند مانند ایران،‌یونان و ایتالیا، آشپزی تکامل یافته است و طعم‌ها به تعادل رسیده‌اند. شاید به همین دلیل باشد که برای همین مردم،‌مزه‌ غذاهای دیگر سرزمین‌ها خوشمزه به نظر نیاید، اما این اصلا خوب نیست.

متاسفانه هموطنان زیادی وقتی به کشورهای دیگر سفر می‌کنند،‌غذا خوردن در آن دیار برایشان عذاب الیم است. این گروه معمولا سه دسته‌اند:

عده‌ای مقدار زیادی کنسرو با خود برای ناهار و شام می‌برند و مسافرت را مانند اردوی نظامی برگزار می‌کنند.

دسته دوم که دست و دل خرج کردن برای خودشان را دارند، اوقات غذایی خود را در فست‌فود‌ها می‌گذرانند و جیب خود را خالی و شکم نگون‌بخت را از پرت و پلا پر می‌کنند.

سومین گروه که از بقیه زرنگ‌ترند به محض رسیدن، رستوران‌های ایرانی را پیدا کرده و ظهر و شب را با انواع غذاهای ایرانی سپری می‌کنند، گویی به شیراز یا اصفهان سفر کرده‌اند.

اگر از تمام این آدم‌ها در بازگشت راجع به غذای کشوری که رفته‌اند سئوال کنید، در جواب می‌شنوید: «والا، یه چیزای قرمزی بود. فکر کنم مرغ بود، قیافه‌اش تند بود. نخوردم.» بخشی از هر سفر ماجراجویی غذایی است اگر به هر شهر یا کشوری سفر کردید، کمی جسارت به خرج دهید،‌طعم‌های گوناگون را بچشید، غذاهای خیابانی را امتحان کنید، سری به بازارهای محلی بزنید و با مردم، فرهنگ و خوراک‌هایشان همراه شوید. این‌گونه است که شما واقعا به آن سرزمین سفر کرده‌اید، در غیر این صورت در خانه بنشینید و هرآنچه را که می‌خواهید در تلویزیون ببینید.

دوم: هفت شام را که ترکیبی از پنج خوراک اسپانیایی و دو پلوی جنوبی است. شباهت غذاهای اسپانیایی به آنچه ما می‌خوریم، شاید شگفت‌آور باشد، اما فراموش نکنید که اسپانیا سال‌ها جزو قلمرو عرب‌ها بوده و مستقیم یا غیرمستقیم از آشپزی ایرانی تاثیر گرفته است. تا آنجا که پلو را در آن دیار Paella می‌نامند. فکر کردم این دو خوراک جنوبی در کنار غذاهای اسپانیایی، نه تنها ترکیب خوبی است، بلکه در عین نشان دادن شباهت‌های آشپزی دو سرزمین، یک هفته خوشمزه را برایتان رقم می‌زند.